Charles Lloyd
flet
saksofon
tárogató
Wild Man Dance Orchestra
Gerald Clayton
fortepian
Reuben Rogers
bas
Eric Harland
perkusja
Miklos Lukacs
cymbały
Sokratis Sinopoulos
lira
Charles Lloyd

Charles Lloydurodził się w 1938 roku w Memphis, Tennessee. Od wczesnych lat otaczało go bogate życie muzyczne miasta, miał też kontakt z jazzem. Grę na saksofonie rozpoczął jako dziewięciolatek. Jego mentorem został pianista Phineas Newborn, który zaprowadził go do saksofonisty Irvina Reasona. Lloyd początkowo grał w zespole Phineasa Newborna, a od 12 roku życia występował jako muzyk towarzyszący w zespołach bluesowych B.B. King’a, Howlin’ Wolfa, Johnny’ego Ace’a i Bobby’ego „Blue” Blanda.

W 1956 roku przeniósł się do Los Angeles i zdobył tytuł magistra na Uniwersytecie Południowej Kalifornii. Zainteresowania pchnęły go w kierunku progresywnego post-bopu. Nagrał dwa albumy dla wytwórni Columbia Records i Discovery; współpracowali z nim tacy młodzi wówczas muzycy jak Herbie Hancock, Ron Carter i Tony Williams.

W latach 1965- 1969 współtworzył kwartet z pianistą Keithem Jarrettem, basistą Cecilem McBee (później Ronem McClure) i perkusistą Jackiem DeJohnette. Fuzją post-bopu, free jazzu i muzyki świata szybko zwrócili uwagę fanów i krytyków jazzowych. Ich album Forest Flower, Live at Monterey stał się wielkim przebojem komercyjnym, głównie za sprawą utworu tytułowego.

Pierwszym jego nagraniem dla ECM był album Fish Out of Water z Bobo Stensonem, Palle Danielssonem i Jonem Christensenem. Lloyd dał się tu poznać jako wrażliwy interpretator ballad i kompozytor. Dziś dalej aktywnie nagrywa i koncertuje. Nowy kwartet, współtworzony z Jasonem Moranem (fortepian), Reubenem Rogerem (bas) i Erikiem Harlandem (perkusja), dobrze odzwierciedla jego twórczego, niespokojnego ducha. Nagrali razem dwie płyty dla wytwórni ECM: Rabo de Nube (2008) oraz Mirror (2010).


Gerald ClaytonW ciągu ośmioletniej kariery, mając na koncie trzy albumy jako główny wykonawca, kilka projektów studyjnych jako muzyk towarzyszący i niezliczone występy na całym świecie, pianista i kompozytor Gerald Clayton zyskał miano czołowej postaci w dobrze zapowiadającym się pokoleniu artystów jazzowych, którzy władają biegle stylami tworzącymi dzisiejszy leksykon jazzu.

Urodził się w Holandii w 1984 roku, a wychował w południowej Kalifornii. Lekcje gry na fortepianie rozpoczął w wieku siedmiu lat przy pełnym wsparciu ojca, Johna Claytona, znakomitego basisty jazzowego, kompozytora i lidera zespołu. Gerald uczęszczał do County High School for the Arts w Los Angeles, a następnie rozpoczął studia w USC Thornton School of Music. Będąc na trzecim roku, przeniósł się do Nowego Jorku, by studiować w Manhattan School of Music.

W  roku 2006 zdobył drugie miejsce w prestiżowym konkursie organizowanym przez Thelonius Monk Institute of Jazz. W roku 2009 jako lider wydał  debiutancki album Two Shade — wraz z basistą Joe Sandersem i perkusistą Justinem Brownem, którzy towarzyszyli mu na dwóch kolejnych płytach. Na podstawie tych nagrań otrzymał w 2010 roku nominację do nagrody Grammy w kategorii „Najlepsza solowa improwizacja jazzowa” za interpretację All of You Cole’a Portera.

W roku 2011 otrzymał drugą nominację do nagrody Grammy, tym razem w kategorii „Najlepsza jazzowa kompozycja instrumentalna” za utwór Battle Circle z płyty The New Song and Dance zespołu Clayton Brothers. W tym samym roku wydał swój drugi album Bond: The Paris Sessions. Album ten otrzymał nominację do nagrody Grammy, trzecią w dorobku artysty, w kategorii „Najlepszy instrumentalny album jazzowy”.


Reuben Rogersma naturalny dar opowiadania. I jako pierwszy przyzna, że jego umiejętności formowały się pod wpływem znakomitych rówieśników. Rogers potrafi przenosić emocje utworu do własnego akompaniamentu, splatać oba elementy razem niczym delikatną tkaninę, tworząc otoczkę rytmu i harmonii, które są tak mile widziane zarówno przez wokalistów, jak i instrumentalistów.

Urodził się w roku 1974 na Wyspach Dziewiczych, tam też się wychowywał, od dzieciństwa osłuchany z takimi stylami i gatunkami muzycznymi jak calypso, reggae i jazz. We wczesnych latach, gdy proces kształtowania osobowości jest bardzo intensywny, rodzice zachęcali go, by rozwijał swój wyjątkowy talent muzyczny. Rozpoczął od klarnetu, eksperymentował z pianinem, perkusją i gitarą, by wcześnie, bo już jako czternastolatek, odkryć swoją prawdziwą pasję — bas.

Jego edukację muzyczną znaczą liczne prestiżowe nagrody studenckie, w szczególności stypendium przyznane przez Fish Middleton Jazz Society. W roku 1997 uzyskał tytuł licencjata w zakresie muzyki w Berklee College of Music. Opanowanie gry na basie elektrycznym i akustycznym pozwala mu odnaleźć się w różnych gatunkach muzycznych. Ta wszechstronność oraz twórcza energia, którą Rogers wnosi na scenę i do studia, czyni zeń jednego z najbardziej poszukiwanych basistów tego pokolenia. Miał szczęście nawiązać bliskie kontakty muzyczne ze światowej sławy artystami jazzowymi, takimi jak  Wynton Marsalis, Roy Hargrove, Joshua Redman, Marcus Roberts, Nicholas Payton i Dianne Reeves. Rówieśnicy są dla niego stałym źródłem inspiracji, wzbogacając jego muzyczny styl. Występował na całym świecie, nagrał ponad 60 płyt


Eric HarlandWielokrotnie nominowany do nagrody Grammy perkusista Eric Harland należy do najbardziej rozchwytywanych perkusistów swojego pokolenia. Mimo niespełna 37 lat ma na swoim koncie blisko 200 nagrań. Został doceniony przez tak znaczące wydawnictwa jak Boston Globe, New York Times, JazzTimes, Modern Drummer, All About Jazz, New Yorker, Downbeat i L’uomo Vogue. Miał zaszczyt występować z wieloma mistrzami, m.in. Betty Carter, Joe Hendersonem, McCoyem Tynerem, Michaelem Breckerem, Terencem Blanchardem, Branfordem i Wyntonem Marsalisem, Waynem Shorterem, Savionem Gloverem i Billem Cosbym, a także z wschodzącymi gwiazdami sceny muzycznej, m.in. Esperanzą Spalding, Jane Monheit, Taylorem Eigsti i Julianem Lage oraz Stacie Orrico.

Aktualnie współpracuje z takimi grupami jak James Farm Joshui Redmana, Prism Dave’a Hollanda i Kevina Eubanksa, Sangam Charlesa Lloyda i Zakira Hussaina, Charles Lloyd New Quartet, Overtone Dave’a Hollanda, Jasona Morana i Chrisa Pottera oraz swoją własną, powszechnie cenioną  grupą Voyager.

Na tym się jednak jego działalność nie kończy. Eric Harland współpracuje z wieloma światowej sławy artystami, m.in. z zespołem PRIMUS Lesa Claypoola, grupą DISPATCH, Johnem Mayerem, Spikiem Lee, Mariahą Carey i Randym Jacksonem z American Idol. Liczne podróże pozwoliły mu odkryć największą tajemnicę: „życie nie jest procesem odkrywania, lecz procesem tworzenia”.


Miklos Lukacsurodził się w 1977 roku w Törökszentmiklós na Węgrzech. Studiował muzykę od wczesnego dzieciństwa, a w późniejszym okresie kształcił się w Konserwatorium Muzycznym im. Béli Bartóka oraz Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta. Skupił się na cymbałach metalowych (dulcimerze), a w centrum jego zainteresowania znalazły się tradycyjne formy muzyczne Europy Środkowej, szczególnie romskie.

Stworzył więź z jazzem, który połączył z muzyką tradycyjną. Skomponował koncert i divertimento, oba utwory na cymbały i orkiestrę kameralną, oraz Hazám (Mój kraj) dla Teatru Krétakör. Jako biegły improwizator i mistrz cymbałów Lukács współpracował w obszarach jazzu i muzyki klasycznej z takimi muzykami jak Charles Lloyd, Archie Shepp, Chris Potter, Herbie Mann, perkusista Elemer Balazs, pianiści Jozsef Balazs, Gabor Cseke i Béla Szakcsi Lakatos, saksofoniści Mihaly Borbély i Mihály Dresch, gitarzysta Gabor Juhasz, Kvartett B, wokalista Tony Lakatos, trębacz Gerard Presencer oraz z Budapest Festival Orchestra, Narodową Orkiestrą Symfoniczną RAI, Hamburg Philharmonic i East Side Jazz Company. Występował w Royal Albert Hall, Barbican, Carnegie Hall i wielu innych najlepszych salach koncertowych Europy.


Sokratis Sinopoulosurodził się w Atenach. Studiował gitarę klasyczną, jednocześnie pobierając lekcje muzyki bizantyjskiej i pieśni ludowej, początkowo w szkole Simona Karasa, a następnie w I. Tsiamoulis, gdzie śpiewał w chórze dziecięcym. W 1988 roku zaczął studiować grę na lirze i lutni u Rossa Daly’ego, a rok później dołączył do grupy Labyrinthos. W ciągu ostatnich dwudziestu lat Sinopoulos współpracował z greckimi i zagranicznymi kompozytorami, muzykami i śpiewakami, próbując różnych gatunków — od muzyki ludowej po jazz — uczestnicząc w licznych koncertach i nagraniach na całym świecie. W 1999 roku został uhonorowany narodową nagrodą Melina Mercouri dla młodych artystów. Jest adiunktem w Zakładzie Nauki i Sztuki Muzycznej na Uniwersytecie Macedonii w Salonikach.