Karol Szymanowski

I Koncert skrzypcowy

Henryk Mikołaj Górecki

III Symfonia Symfonia pieśni żałosnych

Brad Lubman
Dyrygent
London Sinfonietta
Marita Solberg
sopran
Barnabas Kelemen
skrzypce

Międzynarodowa sława Henryka Mikołaja Góreckiego przyszła późno. Stało się tak dzięki nagraniu III Symfonii przez London Sinfonietta w roku 1992. Wykonanie tego dzieła przez ten właśnie zespół, po tylu latach, i to w Katowicach, zasługuje na miano wydarzenia szczególnego. Świat zasłuchał się wówczas zwłaszcza w drugiej części Symfonii. Koncert jest okazją, by usłyszeć ten lament-pocieszenie w ramach całej formy. A Karol Szymanowski? Był patronem Góreckiego, który za nim powędrował na Podhale i cytował go w swych późnych dziełach, oddając mu serdeczny hołd.    


Brad Lubman

Brad Lubmanamerykański dyrygent i kompozytor, posiadający w swoim repertuarze dzieła od klasycznych po współczesne. Współpracował z orkiestrami radiowymi wSztokholmie, Stuttgarcie i Frankfurcie, a także Netherlands Chamber Orchestra, Orchestre Philharmonique de Radio France, Filharmonikami Drezdeńskimi, Chicago Symphony, American Composers Orchestra, New World Symphony, Ojai Festival Orchestra oraz St. Paul Chamber Orchestra, prezentując szeroki repertuar utworów. Uczestniczył także w projektach przygotowywanych  z europejskimi zespołami specjalizującymi się w wykonywaniu muzyki współczesnej – Ensemble Modern Frankfurt, ASKO Ensemble Amsterdam, London Sinfonietta, musikFabrik Cologne, a także w Stanach Zjednoczonych –  Los Angeles Philharmonic New Music Group, Boston Symphony Chamber Players oraz Steve Reich and Musicians.

Artysta jest również wykładowcą Eastman School of Music w Rochester (Nowy Jork), gdzie od 1997 kieruje zespołem Musica Nova. Należy ponadto do członków Letniego Instytutu Bang-on-a-Can.

W sezonie artystycznym 2014/2015 Brad Lubman kontynuuje swoją współpracę dyrygenta gościnnego z Orkiestrą Symfoniczną WDR w Kolonii oraz Niemiecką Orkiestrą Radiową Saarbrücken-Kaiserslautern, a także z zespołami takimi jak Deutsches Symphonie-Orchester w Berlinie, Orquestra Sinfónica do Porto oraz NDR Symphony Orchestra wykonuje zróżnicowany program, od klasycznego po współczesny.

W najbliższych planach artysty jest poprowadzenie wideoopery Steva Reicha Three Tales oraz, na zaproszenie Los Angeles Philharmonic, realizacja wraz z Ensemble Signal wspólnego projektu multimedialnego Davida Langa, Michaela Gordona i Julii Wolfe. Na zakończenie sezonu Brad Lubman zadyryguje operą kameralną Quartett Luca Francesconiego w Tearo Colón w Buenos Aires.

 


London Sinfoniettaspecjalizuje się w wykonawstwie muzyki najnowszej i dąży do umacniania jej pozycji w kulturze współczesnej. Misją zespołu jest zarówno przygotowanie koncertów na najwyższym poziomie artystycznym, zwierających uznane dzieła XX wieku, jak również promocja nowych talentów i nieznanych kompozycji.

London Sinfonietta swą siedzibę ma w Southbank Centre w Londynie. Stale koncertuje w Wielkiej Brytanii i na całym świecie. Od momentu swego powstania i prapremiery kantaty The Whale Sir Johna Tavenera w 1968 zespół zamówił około 300 dzieł i dał setki prawykonań.

Trzon zespołu tworzy osiemnastu instrumentalistów, będących jednymi z najlepszych muzyków solowych i zespołowych na świecie. Od tego sezonu artystycznego zespół rozpoczął nowy program wspierający młodych, utalentowanych artystów i dający im możliwość współpracy z pierwszymi muzykami różnych sekcji.

London Sinfonietta wydała wiele płyt CD z utworami należącymi do klasyki muzyki XX wieku. Wśród ostatnich nagrań znajdują się Koncert fortepianowy Philipa Cachiana i seria „Sinfonietta Shorts” wydane przez wytwórnię NMC Recordings oraz płyta duńskiego kompozytora Pelle Gudmundsena-Holmgreena wydana przez wytwórnię Dacapo. Z nagrań wydanych w założonej przez zespół w 2004 firmie fonograficznej krytyka owacyjnie przyjęła rejestracje wykonań utworów Arc i Green Tōru Takemitsu. W 2009 w sześciopłytowej edycji „Jerwood Series” ukazały się utwory młodych kompozytorów tworzących w Wielkiej Brytanii.

W 2014 zespół został odznaczony został prestiżową nagrodą Royal Philharmonic Society w kategorii „najlepszy zespół”.


Marita SolbergJedną z ostatnich ról tej niezwykle utalentowanej sopranistki była postać Mimi z Cyganerii Pucciniego wystawianej na deskach Norweskiej Opery Narodowej. Kreacja ta spotkała się z uznaniem krytyków i publiczności oraz uhonorowaniem artystki norweską nagrodą Music Critics Prize. W sezonie 2014/15 do najważniejszych ról artystki należały Antonia z Opowieści Hofmanna J. Offenbacha oraz Solveig z opery Peer Gynt estońskiego kompozytora Jüri Reinvere, która miała premierę światową w 2014 roku w Norweskiej Operze Narodowej.

Ważną częścią działalności artystki są wykonania estradowe dzieł klasycznych i romantycznych. Wraz Orchestre de Paris wykonywała Mszę c-moll Mozarta, z Norweską Orkiestrą Radiową II Symfonię Mahlera czy z Orkiestrą Filharmonii z Oslo Cztery ostatnie pieśni R. Straussa. Najbardziej jednakże jest znana z roli Solwejg z Peer Gynt  Griega, którą prezentowała w Norwegii, Szwecji, Niemczech (Berliner Philharmoniker), Hiszpanii i USA. W 2010 roku Pieśni Solwejg wykonała podczas ceremonii wręczenia Pokojowej Nagrody Pokojowej w Oslo.

Artystka jest laureatką wielu prestiżowych nagród, m.in. International Music Competition Queen Sonja oraz Międzynarodowego Konkursu Belvedere im. Hansa Gabora w Wiedniu. Piękne i uniwersalna barwa głosu Marity Sølberg pozwala jej na wykonywanie zróżnicowanego repertuaru, od dzieł barokowych aż po współczesne. Wśród ostatnich znakomitych realizacji wyróżnić należy wykonanie Niemieckie Requiem Brahmsa wraz z Orchestre de Paris w Paryżu i Wiedniu, Poulenca Gloria wraz z BBC National Orchestra of Wales czy wykonanie III Symfonii H.M. Góreckiego wraz z Sinfonia Varsovia. Wraz z Les Musiciens de Louvre pod dyrekcją Marca Minkowskiego odbyła europejskie tourne z Pasją wg św. Mateusza J.S. Bacha.


Barnabas Kelemento znakomity węgierski skrzypek, który przyciąga uwagę muzycznego świata „wrodzoną muzykalnością” oraz wirtuozerią „cechującą tylko najlepszych” (The Guardian).
Artysta urodził się w 1978 roku. Już w wieku 11 lat rozpoczął studia w Akademii Muzycznej im. Franza Liszta. W 2001 roku zdobył III nagrodę podczas międzynarodowego konkursu skrzypcowego Queen Elisabeth Competition w Brukseli, a rok później I nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym w Indianapolis. W uznaniu za swoje dokonania artystyczne otrzymał od rządu węgierskiego nagrodę Sándora Végha (2001), nagrodę Ferenca Liszta (2003), a w 2012 roku prestiżową nagrodę Kossutha.
Od 2005 roku jest profesorem w Akademii Muzycznej im. Ferenca Liszta, a od 2014 profesorem w Hochschule für Musik und Tanz w Kolonii. Ponadto jest gościnnym wykładowcą Uniwersytetu Indiana w Bloomington.
Regularnie współpracuje z najlepszymi światowymi orkiestrami. W sezonie artystycznym 2014/2015 do najważniejszych przedsięwzięć artysty należą solowe występy z Islandzką Orkiestrą Symfoniczną, zespołem Norwegian Chamber, Estońską Orkiestrą Narodową, Filharmonią Helsińską, Sinfonietta Tapiola, Symfonikami Monachijskimi, a także recitale z Olli Mustonem w Wigmore Hall i występy kameralne z Alexandrem Lonquichem i Nicolasem Altstaedtem.
W 2010 roku artysta założył Kwartet Kelemen, który w 2014 roku otrzymał I nagrodę na konkursie Premio Paolo Borciani.
Artysta nagrał wiele płyt, które spotkały się z uznaniem zarówno publiczności jak i krytyków. Jego sonaty skrzypcowe Bartóka (Hungaroton) nagrane wraz Zoltánem Kocsisem otrzymały w 2013 nagrodę Gramophone, w kategorii: Muzyka kameralna.
Artysta gra na instrumencie Guarneri del Gesu z 1742 roku, wypożyczonym przez Państwo Węgierskie.