Galeria z koncertu
Edvard Grieg

Muzyka do dramatu Peer Gynt

Alexander Liebreich
Dyrygent
NOSPR
Czeski Chór Filharmoniczny w Brnie
Marita Solberg
sopran
Anna Lubańska
mezzosopran
Mariusz Bonaszewski
narrator

Rzadko nadarza się okazja, by usłyszeć sławne fragmenty z Griegowskiego Peer Gynta nie w formie suity, lecz zagrane wprost z partytury sporządzonej do dramatu Henryka Ibsena. Teatralność tego wykonania zostanie zasygnalizowana przez partię lektora, który czytać będzie fragmenty tej sztuki. Muzyka Griega opowiada o losach tytułowego utracjusza lekko i kunsztownie, towarzysząc mu w egzotycznych podróżach. Ale muzyka oddaje także atmosferę domowej Norwegii, dla nas przecież też cokolwiek egzotyczną.


Alexander Liebreich

Alexander Liebreichuważany jest za jednego z najaktywniejszych dyrygentów swojego pokolenia. Funkcję dyrektora artystycznego Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach objął w roku 2012, zdobywając w kraju powszechne uznanie jako ten, który odkrył na nowo brzmienie orkiestry i wpisał je w dorobek artystyczny tego szczycącego się bogatą tradycją zespołu. W latach 2006-2016 był także głównym dyrygentem Monachijskiej Orkiestry Kameralnej, która pod jego kierownictwem wprowadziła do repertuaru nowe formy koncertowe i znacząco się rozwinęła. W latach 2011-2014 jako dyrektor artystyczny Międzynarodowego Festiwalu Muzycznego w Tongyeong (TIMF) w Południowej Korei, wywarł istotny wpływ na dalszy dynamiczny rozwój Festiwalu. Pod jego kierownictwem artystycznym w maju 2016 roku w nowej sali koncertowej NOSPR odbyła się druga już edycja Fstiwalu Katowice Kultura Natura.

Z wyjątkową intuicją i biegłością Liebreich nieustannie poszukuje nowych perspektyw artystycznych. Ma głęboką świadomość historycznego, politycznego i społecznego wymiaru muzyki; uważa, iż przedstawianie i utrwalanie teraźniejszości jest obowiązkiem wobec przyszłości. Muzyka wokalna od zawsze pełniła w jego życiu szczególną rolę. Urodzony w Ratyzbonie, od wczesnych lat chłonął tradycję chóralną swego rodzinnego miasta. Oprócz dyrygentury studiował śpiew, zajmując się także filologią romańską i historią muzyki. Prowadził wiele wybitnych orkiestr, występując w znakomitych salach koncertowych – ostatnio w Musikverein w Wiedniu, Suntory Hall w Tokio i Cité de la Musique w Paryżu.


NOSPR

NOSPRpełni rolę ambasadora kulturalnego reprezentującego Polskę na międzynarodowej scenie artystycznej. Zespół utworzył w 1935 w Warszawie i prowadził do wybuchu II wojny światowej Grzegorz Fitelberg. Przez okres funkcjonowania zespołu jego dyrektorami artystycznymi byli tak wybitni dyrygenci, jak Witold Rowicki, Jan Krenz, Bohdan Wodiczko, Kazimierz Kord, Tadeusz Strugała, Jerzy Maksymiuk, Stanisław Wisłocki, Jacek Kaspszyk, Antoni Wit i Gabriel Chmura. 31 sierpnia 2012 funkcję dyrektora artystycznego i I dyrygenta  objął Alexander Liebreich. Pierwszym dyrygentem gościnnym NOSPR jest Stanisław Skrowaczewski, dyrygentem honorowym – Jan Krenz.

Z zespołem występowało wielu znakomitych dyrygentów i solistów, m.in. Martha Argerich, Leonard Bernstein, Placido Domingo, Barbara Hendricks, Paweł Klecki, Kiryłł Kondraszyn, Witold Lutosławski, Mischa Maisky, Neville Marriner, Kurt Masur, Ivan Monighetti, Kun Woo Paik, Krzysztof Penderecki, Maurizio Pollini, Mścisław Rostropowicz, Artur Rubinstein, Jerzy Semkow, Isaac Stern czy Krystian Zimerman.

Prócz nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia orkiestra zrealizowała ponad 200 płyt CD dla wielu renomowanych wytwórni (m.in. Decca, EMI, Philips, Chandos, Naxos). Za dokonania fonograficzne NOSPR wyróżniony został licznymi nagrodami, m.in. Diapason d’Or Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie du Disque, Cannes Classical Award, Midem Classical Award.

Orkiestra występowała niemal we wszystkich krajach Europy, w obu Amerykach, a także w Japonii, Hongkongu, Chinach, Australii, Nowej Zelandii, Korei i w krajach Zatoki Perskiej. W ostatnich latach NOSPR zrealizowała wiele projektów, m.in. Maraton twórczości Góreckiego, Pociąg do muzyki Kilara. Od 2005 NOSPR jest organizatorem biennale – Festiwalu Prawykonań Polska Muzyka Najnowsza.


Czeski Chór Filharmoniczny w Brniezałożył go w 1990 i nadal nim kieruje Petr Fiala. Mimo swej niedługiej historii zespół znajduje się w gronie najlepszych europejskich chórów. Specjalizuje się w repertuarze oratoryjno-kantatowym, a ostatnio do swego repertuaru włączył też dzieła operowe ze wszystkich epok. Rocznie daje ponad 70 koncertów, zarówno w Czechach, jak i za granicą.

Czeski chór jest regularnym gościem najbardziej renomowanych międzynarodowych festiwali, koncertuje w znanych salach koncertowych Europy, w tym m.in. Wiednia, Berlina, Monachium, Frankfurtu, Stuttgartu, Drezna, Lipska, Genewy, Lucerny, Londynu, Mediolanu, Rzymu, Paryża, Madrytu, Barcelony, Walencji.

Występuje ze znanymi orkiestrami, pod batutą takich dyrygentów jak m.in.: Leoš Svárovský, Charles Dutoit, Sir Roger Norrington, Mario Venzago, Marc Soustrot, Jean-Claude Casadesus, Michael Tilson Thomas, Rafael Frühbeck de Burgos, Zubin Mehta, Nikolaus Harnoncourt, Kurt Masur, Kaspar Zender, Yuri Simonov, Zdeněk Mácal, Adam Fischer, Marco Letonja, Marcus Bosch czy Jonathan Nott.

Zespół nagrał wiele płyt dla takich wytwórni jak: Panton, Supraphon, Farao, KOCH International, Sony Classical, Ultraphon, Arco Diva, Chesky-Records New York, Pronto, Antiphona, PAN Classics, Musikproduktion Dabringhaus, Discantica. Za swoje nagrania zespół otrzymał wiele nagród, w tym m.in. prestiżową nagrodę Echo Klassik w 2007 – przyznano ją w dwóch kategoriach: dla „zespołu roku” (za nagranie Motetów Brucknera) oraz za „nagranie roku” (za oratorium Christus Liszta). W 2009 chór otrzymał Preis der Deutschen Schallplattenkritik, a w 2010 – MIDEM Classical Awards („nagranie roku” w kategorii utwór chóralny).

Od 2014 głównym sponsorem Czeskiego Chóru Filharmonicznego Brno jest TESCAN ORSAY HOLDING.

 


Marita SolbergJedną z ostatnich ról tej niezwykle utalentowanej sopranistki była postać Mimi z Cyganerii Pucciniego wystawianej na deskach Norweskiej Opery Narodowej. Kreacja ta spotkała się z uznaniem krytyków i publiczności oraz uhonorowaniem artystki norweską nagrodą Music Critics Prize. W sezonie 2014/15 do najważniejszych ról artystki należały Antonia z Opowieści Hofmanna J. Offenbacha oraz Solveig z opery Peer Gynt estońskiego kompozytora Jüri Reinvere, która miała premierę światową w 2014 roku w Norweskiej Operze Narodowej.

Ważną częścią działalności artystki są wykonania estradowe dzieł klasycznych i romantycznych. Wraz Orchestre de Paris wykonywała Mszę c-moll Mozarta, z Norweską Orkiestrą Radiową II Symfonię Mahlera czy z Orkiestrą Filharmonii z Oslo Cztery ostatnie pieśni R. Straussa. Najbardziej jednakże jest znana z roli Solwejg z Peer Gynt  Griega, którą prezentowała w Norwegii, Szwecji, Niemczech (Berliner Philharmoniker), Hiszpanii i USA. W 2010 roku Pieśni Solwejg wykonała podczas ceremonii wręczenia Pokojowej Nagrody Pokojowej w Oslo.

Artystka jest laureatką wielu prestiżowych nagród, m.in. International Music Competition Queen Sonja oraz Międzynarodowego Konkursu Belvedere im. Hansa Gabora w Wiedniu. Piękne i uniwersalna barwa głosu Marity Sølberg pozwala jej na wykonywanie zróżnicowanego repertuaru, od dzieł barokowych aż po współczesne. Wśród ostatnich znakomitych realizacji wyróżnić należy wykonanie Niemieckie Requiem Brahmsa wraz z Orchestre de Paris w Paryżu i Wiedniu, Poulenca Gloria wraz z BBC National Orchestra of Wales czy wykonanie III Symfonii H.M. Góreckiego wraz z Sinfonia Varsovia. Wraz z Les Musiciens de Louvre pod dyrekcją Marca Minkowskiego odbyła europejskie tourne z Pasją wg św. Mateusza J.S. Bacha.


Anna Lubańska – mezzosopran, ukończyła z wyróżnieniem Akademię Muzyczną w Warszawie w klasie Krystyny Szostek-Radkowej. Jest laureatką Międzynarodowego Konkursu Wokalnego im. Ady Sari, gdzie otrzymała I nagrodę i trzy wyróżnienia (za najlepsze wykonanie pieśni francuskiej, utworu Mozarta oraz utworu Lutosławskiego).

Do najważniejszych ról w jej repertuarze należą: Ortrud w Lohengrinie Wagnera, Księżniczka Eboli w Don Carlosie, Amneris w Aidzie, Azucena w Trubadurze Verdiego i wiele innych. Jest również cenioną interpretatorką pieśni oraz muzyki oratoryjnej, zwłaszcza partii w symfonii dramatycznej Romeo i Julia Berlioza, Requiem Verdiego, Siedmiu bramach Jerozolimy Pendereckiego oraz Missa pro pace Kilara.

Od 1993 jest stale związana z Teatrem Wielkim – Operą Narodową. Współpracowała z wieloma znakomitymi solistami i dyrygentami. Należą do nich m.in.: Stefan Soltesz, Jerzy Maksymiuk, Kazimierz Kord, Jacek Kaspszyk, Mark Minkowski, Jan Krenz, Stanisław Skrowaczewski, Placido Domingo oraz Edita Gruberova.


Mariusz BonaszewskiOd 1997 roku w zespole Teatru Narodowego. Absolwent warszawskiej PWST (1988). W latach 1988–1997 aktor Teatru Dramatycznego w Warszawie. Współpracował ze Słupskim Teatrem Dramatycznym, Teatrem Polskim we Wrocławiu, Wrocławskim Teatrem Współczesnym, Teatrem Śląskim w Katowicach, Teatrem Wybrzeże w Gdańsku oraz scenami warszawskimi: Teatrem Polskim, Teatrem Rozmaitości, Teatrem Scena Prezentacje, Teatrem Nowym Praga, Teatrem Wielkim – Operą Narodową.

Laureat nagrody zespołowej za rolę w Kubusiu Fataliście Diderota w reżyserii Zbigniewa Zapasiewicza w Teatrze Dramatycznym w Warszawie na 15. Opolskich Konfrontacjach Teatralnych (1989) oraz nagrody indywidualnej za rolę tytułową w przedstawieniu Płatonow – akt pominięty Czechowa w reżyserii Jerzego Jarockiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu na 36. Kaliskich Spotkaniach Teatralnych (1996). Wyróżniony nagrodami Festiwalu Teatru Polskiego Radia i Teatru Telewizji Polskiej „Dwa Teatry” w Sopocie – w 2005 roku nagrodą za rolę Leona w słuchowisku Matka Witkacego w reżyserii Jana Warenyci, w 2008 roku nagrodą za rolę Stanisława Wyspiańskiego w przedstawieniu Chryje z Polską czyli rzecz o Stanisławie Wyspiańskim w reżyserii Macieja Wojtyszki, w 2011 roku nagrodą za role w słuchowiskach – Edypa w Królu Edypie Sofoklesa w reżyserii Waldemara Modestowicza i Jerzego w Kiedy nie mogę uciec Jacka Raginisa w reżyserii autora; w 2012 roku uhonorowany Grand Prix za rolę Otto Falona w przedstawieniu Getsemani Hare’a w reżyserii Waldemara Krzystka.

Dwukrotny laureat Nagrody im. Aleksandra Zelwerowicza za kreacje w przedstawieniach Jerzego Jarockiego w Teatrze Narodowym: za role w Błądzeniu wg Gombrowicza (2004) oraz role Lucyfera / Bukarego / Adwokata w Sprawie wg Słowackiego (2012). Za role w Sprawie wyróżniony także Feliksem Warszawskim w kategorii „najlepsza pierwszoplanowa rola męska” (2012).

Wyróżniony nagrodą za rolę Henryka Kleina w filmie Daas Adriana Panka na 30. Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film” (2011) oraz nagrodą za najlepszą rolę męską, za rolę Ojca w filmie Moja biedna głowa Adriana Panka (w cyklu Dekalog 89+) na Festiwalu Filmów Krótkometrażowych w Brukseli (2011).

Uhonorowany Wielkim Splendorem, nagrodą Teatru Polskiego Radia (2013). Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi (2005) oraz Brązowym Medalem „Gloria Artis” (2013).