Galeria z koncertu
Arnold Schönberg

Kantata dramatyczna Gurre-Lieder

Gabriel Chmura
Dyrygent
NOSPR
Chór NFM
Chór Polskiego Radia w Krakowie
Kowieński Chór Państwowy
Chór męski Opery i Filharmonii Podlaskiej
Anna Gabler
sopran
Yvonne Naef
mezzosopran
Thomas Mohr
tenor
Dan Karlström
tenor
Ralf Lukas
bas-baryton
Dietrich Henschel
narrator

Gurrelieder (1900-1911) stanowią szczyt późnoromantycznego monumentalizmu. Ale, jak przystało na cykl pieśni, są zarazem nasycone emocjami indywidualnymi. Tekst Jensa Petera Jakobsena odnosi się do legendarnych opowieści o średniowiecznym króla Danii, Waldemarze IV. Muzyka Arnolda Schönberga podąża za jego miłością do Tove, odmalowuje rozpacz i bluźnierstwo po jej utracie oraz wyczarowuje nocny Dziki Łów, w którym wojsko duchów otacza zamek Gurre, by na koniec rozproszyć się w promieniach wschodzącego słońca.


Gabriel Chmuradyrygent. Był dyrektorem artystycznym Bochumer Symphonie, National Arts Centre Orchestra w Ottawie, Narodowej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia w Katowicach (2001–2007), a od października 2012 pełni rolę dyrektora artystycznego Teatru Wielkiego – Opery w Poznaniu.

Urodzony we Wrocławiu, studia kompozytorskie, dyrygenckie i pianistyczne odbył w Akademii Muzycznej w Tel Awiwie. Studia dyrygenckie kontynuował wpierw w École Normale de Musique w Paryżu u Pierre’a Dervaux, a następnie w Wiedniu pod kierunkiem Hansa Swarovsky’ego oraz u Franco Ferrary w Sienie.

Dyrygował czołowymi orkiestrami świata, m.in.: Berliner Philharmoniker, Orchestre National de France, Montreal Symphony Orchestra, Israel Philharmonic Orchestra, Orkiestrą Symfoniczną NHK Tokyo, Orchestra Filharmonica di Roma, Nürnberger Philharmoniker. W Polsce stał za pulpitem m.in. Orkiestry Teatru Wielkiego – Opery Narodowej w Warszawie i Orkiestry Filharmonii Bałtyckiej w Gdańsku.
Wiele nagrań, dokonanych po jego batutą, zostało docenionych na rynku fonograficznym, m.in. oratorium Łazarz Schuberta otrzymało Grand Prix du Disque Mondial de Montreux, a nagrania VI, VII i VIII Symfonii Haydna z National Arts Centre Orchestra dla CBS zostały uznane za Best Choice przez American Record Guide i uzyskały nominację do kanadyjskiej nagrody Juno. Wraz z NOSPR artysta nagrał dla wytwórni Chandos serię płyt z muzyką Weinberga, które odniosły duży sukces.

 


NOSPR

NOSPRpełni rolę ambasadora kulturalnego reprezentującego Polskę na międzynarodowej scenie artystycznej. Zespół utworzył w 1935 w Warszawie i prowadził do wybuchu II wojny światowej Grzegorz Fitelberg. Przez okres funkcjonowania zespołu jego dyrektorami artystycznymi byli tak wybitni dyrygenci, jak Witold Rowicki, Jan Krenz, Bohdan Wodiczko, Kazimierz Kord, Tadeusz Strugała, Jerzy Maksymiuk, Stanisław Wisłocki, Jacek Kaspszyk, Antoni Wit i Gabriel Chmura. 31 sierpnia 2012 funkcję dyrektora artystycznego i I dyrygenta  objął Alexander Liebreich. Pierwszym dyrygentem gościnnym NOSPR jest Stanisław Skrowaczewski, dyrygentem honorowym – Jan Krenz.

Z zespołem występowało wielu znakomitych dyrygentów i solistów, m.in. Martha Argerich, Leonard Bernstein, Placido Domingo, Barbara Hendricks, Paweł Klecki, Kiryłł Kondraszyn, Witold Lutosławski, Mischa Maisky, Neville Marriner, Kurt Masur, Ivan Monighetti, Kun Woo Paik, Krzysztof Penderecki, Maurizio Pollini, Mścisław Rostropowicz, Artur Rubinstein, Jerzy Semkow, Isaac Stern czy Krystian Zimerman.

Prócz nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia orkiestra zrealizowała ponad 200 płyt CD dla wielu renomowanych wytwórni (m.in. Decca, EMI, Philips, Chandos, Naxos). Za dokonania fonograficzne NOSPR wyróżniony został licznymi nagrodami, m.in. Diapason d’Or Grand Prix du Disque de la Nouvelle Académie du Disque, Cannes Classical Award, Midem Classical Award.

Orkiestra występowała niemal we wszystkich krajach Europy, w obu Amerykach, a także w Japonii, Hongkongu, Chinach, Australii, Nowej Zelandii, Korei i w krajach Zatoki Perskiej. W ostatnich latach NOSPR zrealizowała wiele projektów, m.in. Maraton twórczości Góreckiego, Pociąg do muzyki Kilara. Od 2005 NOSPR jest organizatorem biennale – Festiwalu Prawykonań Polska Muzyka Najnowsza.


Chór NFMChór Narodowego Forum Muzyki został założony w 2006 przez Andrzeja Kosendiaka w ramach wówczas istniejącej Filharmonii Wrocławskiej, która w maju 2014 została przekształcona w Narodowe Forum Muzyki. Od początku kieruje nim Agnieszka Franków-Żelazny. Zespół bardzo szybko zdobył uznanie, zgłębiając zarówno bogaty repertuar a cappella, jak i wykonując duże formy oratoryjne, operowe i symfoniczne. Współpracował z tak znakomitymi dyrygentami, jak Paul McCreesh, Giovanni Antonini, Jacek Kaspszyk, Krzysztof Penderecki, James MacMillan, Bob Chilcott czy Jan Łukaszewski.

W krótkim czasie swej działalności Chór NFM wziął udział w ponad dwustu koncertach. Nawiązał współpracę m.in. z Gabrieli Consort, Il Giardino Armonico i Orkiestrą NDR. Wystąpił w Salle Pleyel w Paryżu, Barbican Centre i Royal Albert Hall w Londynie, Gewandhaus w Lipsku oraz na festiwalach: Schleswig Holstein Musik Festival, Wratislavia Cantans, Warszawska Jesień, Ankara Music Festival.

W latach 2009 i 2011 jako pierwszy polski chór zaprezentował się na legendarnym festiwalu BBC Proms. W 2011 otrzymał jedną z trzech głównych nagród festiwalu Barokowe Wieczory w Varaždinie (Chorwacja) – nagrodę Kantor za niezwykłe wykonanie dzieł J.S. Bacha. W czerwcu 2013 miała miejsce pierwsza trasa koncertowa zespołu po Stanach Zjednoczonych, a w październiku tego samego roku – wspólny koncert ze światowej sławy grupą The Swingle Singers.

Ważną częścią dyskografii chóru jest seria nagrań pod dyrekcją Paula McCreesha, uhonorowanych nagrodami: Grande Messe des Morts Berlioza (2011) – BBC Music Magazine Technical Excellence Award 2012, Eliasz Mendelssohna (2012) – Diapason d’Or de l’Année 2013 oraz War Requiem Brittena (2013) – BBC Music Magazine Choral Award 2014, a także albumy a cappella: Słowa dźwiękiem malowane (2012), The Seeds of Stars oraz Miłość na ludowo (2014).

 


Chór Polskiego Radia w Krakowiezałożony został przez Jerzego Gerta w październiku 1948. Od ponad 65 lat swojej działalności wykonuje repertuar obejmujący zarówno muzykę a cappella, jak i formy wokalno-instrumentalne. Podczas Międzynarodowego Festiwalu w Edynburgu krytyk Simon Thompson tak pisał o zespole: „Gdy przenikliwie piękne akordy rozpoczynające słynne «Totus Tuus» Henryka Mikołaja Góreckiego tchnęły żywy ogień we wnętrzu kościoła Greyfriars Kirk, wiedziałem, że czeka mnie niezwykły koncert. Brzmienie chóru jest nie tylko piękne, ale także niezwykle rozpoznawalne. Słuchając koncertu, pomyślałem, że tak właśnie brzmi idealne spotkanie Wschodu z Zachodem”.

Poza działalnością koncertową Chór PR dokonuje nagrań archiwalnych dla Polskiego Radia, a także nagrań płytowych dla polskich i zagranicznych firm fonograficznych. Udziałem chóru są prawykonania dzieł najwybitniejszych współczesnych kompozytorów polskich, m.in. Witolda Lutosławskiego, Henryka Mikołaja Góreckiego, Krzysztofa Pendereckiego czy Wojciecha Kilara. Zespół brał udział w licznych festiwalach w kraju i za granicą, prezentując się podczas takich wydarzeń jak Wratislavia Cantans, Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, Warszawska Jesień, Misteria Paschalia, Sacrum Profanum, Schleswig Holstein Musik Festival, Rossini Opera Festival, Edinburgh International Festival. Chór współpracuje stale z Narodową Orkiestrą Symfoniczną Polskiego Radia w Katowicach oraz Polską Orkiestrą Radiową. Do marca 2012 działał w strukturach Polskiego Radia SA. W październiku 2012 podpisana została umowa pomiędzy Polskim Radiem SA a Fundacją Rozwoju Sztuki Sonoris, na mocy której marka Chóru Polskiego Radia, jej kontynuacja oraz dalszy rozwój powierzone zostały Fundacji. Dyrektorem artystycznym zespołu jest Izabela Polakowska-Rybska.

Udział Chóru Polskiego Radia w koncercie w ramach projektu „Chór Polskiego Radia – dedykacje muzyczne” dofinansowanego ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.


Kowieński Chór Państwowyzostał założony w 1969 jako zespół Litewskiego Towarzystwa Filharmonicznego. Od samego początku prowadzi go jeden z najznakomitszych litewskich dyrygentów – prof. Petras Bingelis.

Repertuar chóru obejmuje obecnie 150 utworów, takich jak Msza h-moll J.S. Bacha, Missa solemnis i IX Symfonia Beethovena, oratoria Händla, II i VIII Symfonia Mahlera, trylogia Orffa (Carmina Burana, Catulli Carmina i The Triumph of Aphrodite), Requiem i opera Moc przeznaczenia Verdiego oraz utwory Strawińskiego, Vivaldiego, Rossiniego, Dvořáka, Schuberta i Gershwina. W swoim repertuarze ma ponadto utwory kompozytorów litewskich, m.in. oratoria Broniusa Kutavičiusa i Juliusa Juzeliūnasa, Requiem Vidmantasa Bartulisa oraz pieśni klasyków litewskich.

Po odzyskaniu przez Litwę niepodległości i podniesieniu żelaznej kurtyny chór rozpoczął wzmożoną aktywność na zachodzie Europy. Przez zachodnich krytyków określany był największym odkryciem muzycznym roku. Opinię tę dzielił także Yehudi Menuhin, wybitny skrzypek i dyrygent. Razem z Menuhinem jako dyrygentem chór odbył tournée po Francji, Włoszech, Hiszpanii, Niemczech, Egipcie i Rosji.

Kowieński Chór Państwowy brał udział w wielu międzynarodowych festiwalach, m.in.: Bordeaux Spring, Mediterranean Sea, festiwalach w Reims, Strasburgu czy Schlezwiku-Holsztynie. Współpracował z orkiestrami symfonicznymi:  Londyńską BBC, Narodową Akwitańską z Bordeaux, Lipską “Gewandhaus”, orkiestrami Filharmonii w Moskwie i Sankt Petersburgu oraz innymi. Występował pod batutą tak znanych dyrygentów, jak D. Kitajenko, C. Diedericha, J. Axelroda,  W. Spivakova czy V. Gargijeva.

Wśród najważniejszych nagrań zespołu znajdują się m.in. Mesjasz Händla, Stworzenie świata Haydna, IX Symfonia Beethovena, Msza As-dur i C-dur Schuberta, II Symfonia „Zmartwychwstanie” Mahlera. Szczególne miejsce w dyskografii zajmuje muzyka chóralna kompozytorów litewskich: Čiurlionisa,  Naujalisa,  Sasnauskasa, Dvarionasa, Juzeliūnasa, Kutavičiusa.


Chór męski Opery i Filharmonii Podlaskiejpowstał w marcu 2006. Trzon zespołu stanowią artyści śpiewający przez wiele lat w Białostockim Chórze Kameralnym „Cantica Cantamus”, prowadzonym przez obecnego dyrygenta i kierownika artystycznego chóru – prof. Violettę Bielecką. Repertuar zespołu obejmuje programy oratoryjne, operowe, największe dzieła muzyki sakralnej oraz utwory kompozytorów współczesnych, wykonywane we współpracy z wybitnymi polskimi i zagranicznymi orkiestrami. Chór wielokrotnie brał udział w prawykonaniach utworów polskich kompozytorów współczesnych, m.in. Pendereckiego, Moryty, Małeckiego, Borkowskiego, Łukaszewskiego, Świdra, Twardowskiego. Zespół ma zaszczyt regularnie współpracować z Krzysztofem Pendereckim (m.in. wykonanie VIII Symfonii „Pieśni przemijania” na koncercie inaugurującym obchody 75-lecia urodzin kompozytora oraz Siedmiu Bram Jerozolimy w Teatrze Wielkim – Operze Narodowej pod batutą samego Maestro).

Chór OiFP prowadzi ożywioną działalność koncertową w kraju i za granicą – odwiedził m.in. Belgię, Białoruś, Francję, Litwę, Mołdawię, Niemcy, Rumunię, Ukrainę, Włochy. Jest zapraszany na renomowane festiwale, m.in. Wielkanocny Festiwal Ludwiga van Beethovena, Wratislavia Cantans, Warszawską Jesień, Gaude Mater, Chopin i jego Europa. Dokonał wielu nagrań płytowych i radiowych. W 2009 został laureatem nagrody Fryderyk za album Pieśni Kurpiowskie: Górecki, Moryto, Szymanowski w kategorii „Fonograficzny Debiut Roku”. Na deskach Opery i Filharmonii Podlaskiej występuje m.in. w musicalach Korczak, Skrzypek na dachu i Upiór w operze oraz operach Straszny dwór Moniuszki, Traviata Verdiego i Czarodziejski flet Mozarta.


Anna Gablerw sezonie 2001/2002 dołączyła do zespołu Deutsche Oper am Rein oraz Staatsoper w Norymberdze, a także występowała gościnnie w Operze Bawarskiej w Monachium i Teatrze Operowym w Dreźnie, współpracując z takimi dyrygentami jak Ivor Bolton, Fabio Luisi i Peter Schneider. W 2006 zadebiutowała w Semperoper w Dreźnie w roli Małgosi w przedstawieniu Jaś i Małgosia Humperdincka w reżyserii Kathariny Thalbachs, rejestrowanym i emitowanym przez stacje telewizyjne ZDF oraz Arte.

W 2007 artystka otrzymała swoje pierwsze zaproszenie do Bayreuth, do roli Ortlinde w Wagnerowskiej Walkirii prowadzonej przez Christiana Thielemanna. Kolejne międzynarodowe projekty, w których wzięła udział to występy w Elektrze R. Straussa w Théâtre de la Monnaie w Brukseli, Welcome to the Voice Nieve’a w Théâtre du Châtelet w Paryżu, Zemście nietoperza J. Straussa i Arabelli R. Straussa w New National Theatre w Tokio oraz w repertuarze wagnerowskim: w Zmierzchu bogów w Staatsoper Hamburg pod dyrekcją Simone Young, Śpiewakach norymberskich na Glyndebourne Festival pod batutą Władimira Jurowskiego oraz podczas Salzburger Festspiele, w Latającym Holendrze w Teatro Comunale di Bologna i Złocie Renu w Nederlandse Opera w Amsterdam.

Istotną część działalności artystki stanowią występy koncertowe, m.in. w Requiem Verdiego wraz z berlińskim zespołem Konzerthausorchester pod dyrekcją Yutaka Sado, IX Symfonii Beethovena w Hiroszimie i Tokio pod dyrekcją Eiji Oue oraz Walkirii Wagnera wraz z Berliner Philharmoniker prowadzonymi przez Sir Simona Rattle’a.


Yvonne Naef– mezzosopran. Artystka znana jest ze swego pięknego głosu o ciemnej barwie. Regularnie koncertuje na najznakomitszych scenach operowych świata: w Metropolitan Opera oraz teatrach operowych w Paryżu, Wiedniu, Hamburgu czy Zurychu. Występowała w renomowanych salach koncertowych, m.in. w Musikverein i Konzerthaus w Wiedniu, Filharmonii w Berlinie, Royal Albert Hall w Londynie oraz Carnegie Hall w Nowym Jorku, a także na słynnych festiwalach muzycznych. W swoim repertuarze ma dzieła od baroku po współczesność. Współpracowała z tak znakomitymi dyrygentami, jak Pierre Boulez, James Levine, Christoph Eschenbach, Christoph von Dohnanyi, Bernard Haitink, Vladimir James, Conlon Fedoseyev, Daniele Gatti, Michael Tilson Thomas, Franz Welser-Most i Marc Minkowski.

Wśród ostatnich, znakomitych kreacji artystki należy wymienić role w operach Verdiego: Pani Quickly w Falstaffie i Ulryki w Balu maskowym, oraz rolę Kundry w Parsifalu Wagnera w Operze w Zurychu, ponadto wykonania koncertowe: partii VIII Symfonii Mahlera podczas Festiwalu w Salzburgu pod dyrekcją Gustavo Dudamela, opery Dziecko i czary Ravela podczas Saito Kinen Festival pod dyrekcją Seiji Ozawy, opery Parsifal (partia Kundry) z Narodową Orkiestrą w Seulu oraz Króla Edypa Strawińskiego z Concertgebouw w Amsterdamie.

 

Liczne nagrania artystki, wśród nich: Oratorium na Boże Narodzenie oraz kantaty J.S. Bacha, Mała msza uroczysta Rossiniego, Gurrelieder Schönberga, pieśni Szostakowicza, Rapsodia na alt Brahmsa, II i VIII Symfonia Mahlera, pieśni Berlioza i Wagnera oraz Poèmes pour Mi Messiaena, spotkały się ze znakomitym przyjęciem krytyki i publiczności.


Thomas Mohr– baryton. Ukończył z wyróżnieniem Musikhochschule w Lubece. Już jako student zdobywał pierwsze nagrody konkursów muzycznych, m.in. VDMK Competition w Berlinie oraz Walther Grüner International Lieder Competition w Londynie.

Po okresie współpracy z teatrami operowymi w Bremie i Mannheimie dołączył do zespołu solistów Opery w Bonn, realizując najsłynniejsze partie barytonowe (Silvio, Albert, Hrabia Luna, Lescaut oraz Gorgio Germond). Ponadto odnosił sukcesy jako Eisenstein z Zemsty nietoperza J. Straussa, Piotr z Jasia i Małgosi Humperdincka, Hrabia Almaviva z Wesela Figara i Papageno z Czarodziejskiego fletu Mozarta. Współpracował z tak znakomitymi dyrygentami, jak Kent Nagano, Nikolaus Harnoncourt, Gerd Albrecht, Lorin Maayel, Leonard Slatkin, Antonio Pappano, Bernard Klee oraz Zubin Mehta. W jego repertuarze koncertowym znajdują się tak znane dzieła jak m.in. Carmina Burana Orffa, Niemieckie Requiem Brahmsa oraz War Requiem Brittena. Od 1997 artysta nie jest związany na stałe z żadnym teatrem operowym.

Sezon 2005/2006 otworzył nowy etap działalności Thomasa Mohra i zaowocował niezwykle udanymi debiutami – w Erfurcie w rolach Idomenea i Siegmunda w Pierścieniu Nibelunga oraz tytułowej w Parsifalu, a także jako Max w Wolnym strzelcu Webera w Kolonii i St. Gallen oraz Oficer w operze Cardillac Hindemitha, zrealizowanej wraz z drezdeńską Semperoperą. Artysta wykonywał te partie później wielokrotnie na znanych, europejskich scenach operowych.

Od semestru zimowego 2002/2003 Mohr wykłada jako profesor zwyczajny w Hochschule für Künste w Bremen.


Dan Karlström– tenor. Zanim rozpoczął studia w klasie śpiewu Akademii Sibeliusa w Helsinkach, był już absolwentem Business School Ǻbo Academy. Swoje umiejętności wokalne kształcił pod okiem prof. Herberta Brauera oraz uczęszczał na kursy mistrzowskie prowadzone przez Jaakko Ryhänena, Toma Krausego, Irinę Gavrilovic i Elisabeth Werres.

Początkowo związany był z Schillertheater w Gelsenkirchen oraz Staathstheater w Darmstadcie, następnie dołączył do zespołu Opery w Lipsku. Występował tam w wielu znakomitych przedstawieniach, takich jak Traviata Verdiego, Madame Butterfly i Jaskółka Pucciniego, Wesele Figara, Czarodziejski flet, Uprowadzenie z seraju Mozarta, Opowieści Hoffmanna, Orfeusz w piekle Offenbacha, Zamek Sinobrodego Bartóka, Baron cygański J. Straussa, i Parsifal i Śpiewacy Norymberscy Wagnera, Jesus Christ Superstar Lloyda Webbera.

Gościnnie śpiewał w wielu teatrach operowych Niemiec: w Wiesbaden, Erfurcie, Münster, Weimarze, w Komische Oper oraz Staatsoper unter den Linden w Berlinie. W Finlandii pojawia się regularnie podczas Savonlinna Opera Festival (w Fauście, Tristanie i Izoldzie, Opowieściach Hoffmanna oraz Carmen) oraz w Fińskiej Operze Narodowej w Helsinkach, wykonując m.in. partię Jonasza w operze Adriana Mater Saariaho.

Współpracował z wieloma znakomitymi dyrygentami, m.in. z Markiem Albrechtem, Ralfem Weikertem, Asherem Fischerem i Mikko Franckiem, oraz reżyserami: Peterem Sellarsem, Clausem Guthem, Robertem Carsen, Dietrichem Hillsdorfem, Francisco Negrinem i in.

W repertuarze koncertowym artysty znajdują się tak znakomite dzieła, jak Weihnachtsoratorium J.S. Bacha, Mesjasz Händla, Requiem Mozarta, Mała msza uroczysta Rossiniego, Carmina Burana Orffa oraz Requiem Verdiego. Ponadto śpiewak realizuje nagrania dla radia, telewizji i wytwórni płytowych.


Ralf Lukas– bas-baryton. Ukończył studia muzyczne w Hochschule der Künste w Berlinie u znakomitych pedagogów: Dietricha Fischera-Dieskau, Ariberta Reimanna i Hansa Hottera.

Do 2002 był członkiem zespołu Deutsche Oper w Berlinie, gdzie realizował takie role jak Papageno w Czarodziejskim flecie i Leporello w Don Giovannim Mozarta czy Donner w Złocie Renu, Biterolf w Tannhäuserze oraz Beckmesser w Śpiewakach norymberskich Wagnera.

Współpracował z czołowymi orkiestrami pod batutą słynnych dyrygentów, pośród których znaleźli się Claudio Abbado, Riccardo Chailly, Sir Colin Davis, Armin Jordan, Lorin Maazel, Kurt Masur, Zubin Mehta, Sir Roger Norrington, Seiji Ozawa, Esa-Pekka Salonen, Wolfgang Sawallisch, Giuseppe Sinopoli i Christian Thielemann.

Występował na wielu scenach operowych całego świata, szczególnie często w repertuarze wagnerowskim, w tym w L’Opéra de Toulouse (Wolfram w Tannhäuserze i Beckmesser w Śpiewakach norymberskich), Staatstheater Kassel (Amfortas w Parsifalu), Staatstheater Wiesbaden (Wotan i Wanderer w Pierścieniu Nibelunga i tytułowa rola w Latającym Holenderze), w Nowym Teatrze Narodowym w Tokio (Donner w Złocie Renu) i Gran Teatre del Liceu w Barcelonie.

Artysta ponadto prowadzi aktywną działalność koncertową i regularnie występuje w najważniejszych salach świata, m.in. w Berlinie, Brukseli, Hamburgu, Madrycie, Paryżu, Rzymie, Sao Paulo i Wiedniu. Bierze również udział w festiwalach w Montpellier, Lucernie, Rheingau, Szlezwiku-Holsztynie, Bayreuth czy BBC Proms w Londynie.

Ma na swym koncie liczne nagrania radiowe i telewizyjne (dla stacji niemieckich, francuskich i włoskich) oraz płytowe. Płyty CD z udziałem śpiewaka zawierają rejestrację takich dzieł, jak Die schöne Magelone Brahmsa, Gurrelieder Schönberga, Dzieciństwo Chrystusa i Benvenuto Cellini Berlioza oraz Eliasz Mendelssohna.


Dietrich Henschelrepertuar tego artysty obejmuje dzieła od wczesnego baroku aż do współczesnej opery. Zadebiutował podczas festiwalu Münchener Biennale w 1991, występując w tytułowej roli w operze Le Precepteur Reverdy’ego. W teatrze operowym w Kilonii występował m.in. jako Papageno w Weselu Figara Mozarta oraz Pelleas w Peleasie i Melisandzie  Debussego.

Jego międzynarodowa kariera rozpoczęła się przedstawieniami Doktora Fausta Busoniego w Opéra de Lyon oraz Księcia Homburg Henzego w Deutsche Oper w Berlinie. Otrzymał zaproszenia do większości europejskich teatrów operowych, by zagrać m.in. w Cyruliku sewilskim Rossiniego, Tannhäuserze Wagnera (jako Wolfram), Powrocie Ulissesa do ojczyzny Monteverdiego, Karolu V Křeneka, Don Giovannim Mozarta, Śpiewakach norymberskich Wagnera (jako Beckmesser) czy Wozzecku Berga.

Artysta znany jest także jako znakomity interpretator dzieł oratoryjno-kantatowych, ze szczególnym uwzględnieniem kompozycji J.S. Bacha. Występował z najbardziej znanymi orkiestrami na świecie oraz współpracował z tak znakomitymi dyrygentami, jak John Eliot Gardiner, Nikolaus Harnoncourt i Philippe Herreweghe. Współpraca ta została zarejestrowana na licznych płytach CD i DVD.

Poza działalnością wokalną Dietrich Henschel podejmuje również inne rodzaje aktywności artystycznej. Jako wykształcony pianista i dyrygent prowadził kilka zespołów i orkiestr. Realizuje również projekty łączące różne sztuki – muzykę, teatr i gatunki wizualne. W 2010 wystąpił w scenicznej wersji Schwanengesang Schuberta (w Théâtre de la Monnaie w Brukseli, Komische Oper Berlin i Theater an der Wien) oraz w filmie Irrsal w reżyserii Clary Pons, z muzyką Hugo Wolfa.