Sala Kameralna NOSPR

Program

Robert Schumann

Frauenliebe und -leben op. 42

sł. Adalbert Chamisso

Hugo Wolf

Auch kleine Dinge können uns entzücken

sł. Paul Heyse

Gesang Weylas

sł. Eduard Mörike

Mignon IV: Kennst du das Land

sł. Johann Wolfgang Goethe

Nachtzauber

sł. Joseph von Eichendorff

Die Zigeunerin

sł. Joseph von Eichendorff

Albert Roussel

bachelier de Salamanque op. 20 nr 1

sł. René Chalupt

Le jardin mouillé op. 3 nr 3

sł. Henri-François-Joseph de Régnier

Invocation op. 8 nr 2

sł. Henri-François-Joseph de Régnier

Nuit d'automne op. 8 nr 3

sł. Henri-François-Joseph de Régnier

Claude Debussy

Chansons de Bilitis

sł. Pierre Louÿs

Alexander von Zemlinsky

Sechs Lieder auf Gedichte von Maurice Maeterlinck op. 13

Sarah Connolly
mezzosopran
Joseph Middleton
fortepian

W cyklach pieśniowych tego recitalu można usłyszeć fantazmatyczny głos kobiety, rozlegający się w wyobraźni mężczyzny: to projekcja ideału żony (Schumann), kochanki (Debussy) i enigmatycznej femme fatale, której tajemnicy nie uda się przeniknąć (Zemlinsky). Coś jednak łączy wszystkie trzy cykle: cień śmierci.

Rok 1840 był dla Schumanna (1810–1856) „rokiem pieśni” (powstało ich wtedy 138) i osobistego szczęścia – po latach starań poślubił Klarę Wieck. To romantyczny paradoks, że skomponowane wówczas cykle pieśni mają wymowę tragiczną. Pieśni cyklu Miłość i życie kobiety do wierszy Adalberta Chamisso przedstawiają etapy miłości: zakochanie, niepewność, oświadczyny, zaręczyny, ślub, ciążę, macierzyństwo, wdowieństwo.

Zbiór Pieśni Bilitis (1894) Pierre’a Louÿsa jest apokryfem, ogłoszonym jako przekład liryki antycznej. Pieśni Bilitis (1897–1898) są wyrazem zmysłowej i pogańskiej natury Debussy’ego (1862–1918). Jednak pastoralne i erotyczne sceny ustępują na końcu pejzażowi zimowemu: świat idylli zostaje odczarowany.

Słuchając Sześciu pieśni op. 13 (1910–1913) Alexandra von Zemlinsky’ego (1871–1942) można mieć wrażenie, że tak pisałby Mahler, gdyby dane mu było żyć dłużej. Atmosfera tego cyklu wiele zawdzięcza magii wierszy Maeterlincka, utrzymanych w konwencji zagadkowej ballady – mowa tu o związku miłości i śmierci, o władaniu przeznaczenia, o głębi tego, co skryte przed ludzkim intelektem. Tę tajemniczą stronę świata, niby na płótnach Gustawa Klimta, reprezentują kobiety.

Program dopełniają pieśni Hugo Wolfa (1860–1903), m.in. arcydzielne Nocne oczarowanie, i Alberta Roussela (1869–1937) z impresjonistycznego okresu jego twórczości.

Marcin Trzęsiok


Sarah Connolly

Sarah ConnollyStudiowała grę na fortepianie oraz śpiew w Royal College of Music w Londynie, którego obecnie jest wykładowcą.

Kreowała liczne role na wszystkich najważniejszych scenach operowych świata, w tym Covent Garden w Londynie, Metropolitan Opera w Nowym Jorku, Teatro alla Scala w Mediolanie, Bayerische Staatsoper, Wiener Staatsoper, De Nationale Opera w Amsterdamie, Gran Teatre del Liceu w Barcelonie. Regularnie zapraszana jest do udziału w najsłynniejszych festiwalach muzycznych, takich jak Glyndebourne Festival, Bayreuther Festspiele i Festival d’Aix-en-Provence.

Do najważniejszych przedsięwzięć mezzosopranistki w bieżącym sezonie należą występy w roli Fryki w Pierścieniu Nibelunga R. Wagnera oraz w partiach solowych w Pieśni o ziemi i VIII Symfonii G. Mahlera oraz oratorium Dziecko naszych czasów M. Tippetta. Artystka współpracuje obecnie z tak uznanymi zespołami, jak Rundfunk-Sinfonieorchester Berlin, London Philharmonic Orchestra, Wiener Symphoniker czy Orchestre de Paris, oraz z najbardziej cenionymi dyrygentami, m.in. Vladimirem Jurowskim, Philippe’em Jordanem, Thomasem Adèsem, Jukką-Pekką Saraste. W planach śpiewaczki znajdują się również recitale w Concertgebouw w Amsterdamie, Grand Théâtre w Genewie, Teatro de la Zarzuela w Madrycie oraz Philadelphia Chamber Music Society. Jest artystką-rezydentką Wigmore Hall w Londynie.

Dame Sarah Connolly aktywnie promuje muzykę najnowszą, biorąc udział w światowych premierach dzieł Judith Bingham, Torstena Rascha, Garetha Farra, Jonathana Harveya oraz Johna Tavernera.

Bogata dyskografia Connolly wielokrotnie została wyróżniona najbardziej prestiżowymi nagrodami przemysłu fonograficznego, takimi jak Gramophone Award czy Edison Award. Jej kunszt wykonawczy, zarówno wokalny jak i aktorski, można podziwiać również dzięki wydawnictwom DVD.


Joseph Middleton

Joseph MiddletonSpecjalizuje się w wykonawstwie muzyki kameralnej, a w centrum jego zainteresowań od lat znajduje się liryka wokalna. Jako kameralista towarzyszący najwybitniejszym śpiewakom naszych czasów został doceniony przez międzynarodową krytykę, otrzymując w 2017 roku m.in. Young Artist Award, przyznaną przez Royal Philharmonic Society w Londynie. Middleton jest wykładowcą w swojej macierzystej uczelni Royal Academy of Music oraz pianistą-rezydentem Pembroke College w Cambridge. Pełni funkcję dyrektora artystycznego festiwalu Leeds Lieder.

W swojej dotychczasowej karierze współpracował z artystami tej miary, co Dame Sarah Connolly, Ian Bostridge, Sir Thomas Allen, Benjamin Appl, Lucy Crowe, Iestyn Davies, Wolfgang Holzmair, Christiane Karg, Dame Felicity Lott, Ann Murray, Mark Padmore, Joan Rodgers i Roderick Williams; regularnie występuje również ze wschodzącymi gwiazdami. W roku 2012 utworzył Myrthen Ensemble, którego celem jest wykonawstwo nieznanego szerokiej publiczności repertuaru pieśniowego.

Joseph Middleton ma w dorobku fonograficznym m.in. album Voyages, zarejestrowany wraz z Mary Bevan, poświęcony muzyce R. Straussa Through Life and Love z Louise Alder oraz trzy płyty nagrane z Carolyn Sampson: Fleurs (nominowana do Gramophone Award), A Verlaine Songbook i A Soprano’s Schubertiade. Zarejestrował również dzieła H. Purcella oraz B. Brittena z Ruby Hughes, Allanem Claytonem i Matthew Rose’em. W 2016 roku ukazał się debiutancki album Myrthen Ensemble – Songs to the Moon.